"Bo ja niewiele dbam o złe wróżby na ziemi i niebie..."

 

Ivy Middleford

„Czasem anioły nie są pokryte światłem.
Czasem anioły nie mają wcale racji.
Czasem anioły nie mają nawet skrzydeł.
Ale nic nie może równać się z miłością, którą przynoszą.”

Ludzie są zabawni. Rodzą się. Gdy są niemowlakami potrzebują nieustannej opieki rodziców. Płaczą i krzyczą, nie pozwalają spać swoim rodzicielom. Potem siadają. Zaczynają chodzić i normalnie się odżywiać. Stają się coraz bardziej samodzielne. Jako berbecie wymyślają niestworzone historie. Są bardzo naiwne. Łatwo jest złamać im cokolwiek wmówić. Uwierzą Ci zawsze na słowo i nie będą szukały dowodów na to, że to, co mówisz, może mijać się z prawdą. Potem idą do szkoły. I tutaj zaczynają się schody. Poznają nowych kolegów, wkraczają w zupełnie inny świat. To od ich nowego towarzystwa zależy jak potoczy się ich dalsze życie. Mogą stać się buntownikami. Rzucić szkołę i nie zawracać sobie głowy bzdurnymi zasadami. Ale mogą też dobrze się uczyć, cierpliwie znosić kazania rodziców. Te dwie kategorie przeżyją swoje życie inaczej, a przecież zaczęli wszystko dokładnie tak samo. Dokładnie od tego samego poziomu. Dlaczego niektórzy potrafią wygrać więc swoje życie, a drudzy są straceńcami?

Wszyscy zawsze gdzieś pędzą. Jedni do szkół, inni do pracy. Jeszcze inni do szpitala w odwiedziny. Kolejnie na policję. Na zajęcia. Na spotkanie. Tak mija dzień za dniem. A my nie zdajemy sobie nawet z tego sprawy, że nasze życie minęło. Dopiero gdy jesteśmy starzy, niezdolni do samodzielnej ciężkiej pracy, przystajemy, aby się zastanowić nad tym, co do tej pory zrobiliśmy. I zaczynamy płakać. Dlaczego? Bo zdajemy sobie sprawę z tego, że zmarnowaliśmy swoje życie na rzeczy zupełnie niepotrzebne. Nie osiągnęliśmy nic. Przegraliśmy. Już tego nie naprawimy. Czekamy tylko z rozpaczą, aż ostrze kosy Śmierci przetnie naszą duszę i zabierze nas do innego świata. A my zostaniemy wtedy wybawieni. Bo poczucie beznadziejności przestanie gryźć nasze sumienie. 

„Och, Gwiazdeczko.
Nie płacz.
Naprawimy to zanim nadejdzie jutro.
Znajdziemy miejsce, do którego należymy.”

Chociaż szlachta zeszła już prawie całkiem na dalszy plan, to jednak jej strzępki pozostają przy życiu – aczkolwiek radzić sobie muszą sami. Do tego „strzępka” arystokracji zaliczyć można rodzinę Middleford, która powoli zaczyna żyć tak jak i reszta ludzi, zapominając o tej swojej „wyższości”.

Dnia dwudziestego pierwszego kwietnia roku tysiąc osiemset osiemdziesiątego trzeciego w Londynie przyszła na świat druga córka Elisabeth III oraz Sebastiana Middleforde’ów. Wszyscy byli na początku zadowoleni, za wyjątkiem ojca, który miał nadzieję przecież, że urodzi mu się syn, acz potem przestał kręcić nosem, jednak kilka lat później wszystko się zmieniło. Elisabeth IV, starsza o dwa lata siostra Ivy, znienawidziła ją. Dlaczego? Bo to teraz ona była oczkiem w głowie rodziców, a Lizzie zeszła na dalszy plan.  Dlatego dwie dziewczynki nigdy nie żyły ze sobą w zgodzie, nigdy się nie szanowały i nigdy nie lubiły. To zawsze Ivy była tą dobrą dziewczynką, która wychodziła z każdej sytuacji obronną ręką, a Elisabeth była ganiona za dosłownie wszystko. Nic dziwnego, że wyrosła na małą buntowniczkę. Nienawiść dwóch sióstr się pogłębiła, gdy trafiły do przeciwnych domów – Lizzie znalazła się w Slytherinie, natomiast Ivy w Gryffindorze. Młodsza siostra jednak nigdy nie mogła narzekać na nieszczęśliwe dzieciństwo. 

„Te lata przed nami - obce i przeraźliwe.
Nigdy nie myślałam, że będę musiała sama stawić im czoła…”

Każdy, kto spotkał Ivy, powie, że jest miłą dziewczyną, tylko trochę zbyt nieśmiałą. Woli trochę pomilczeć i posłuchać, niż odzywać się niepotrzebnie i wyjść na osobę głupszą. Jeśli ją trochę poznasz, przekonasz się, że jest świetną przyjaciółką, która lubi podobać się chłopcom i próbuje wykreować się na słodką dziewczynę z uroczym uśmiechem. Ale nieliczni tylko się przekonają, że tak naprawdę jest często smutna i nie potrafi radzić sobie sama z własnymi problemami. W większości częściej zobaczysz ją w gronie przyjaciół płci przeciwnej niż z dziewczętami, ponieważ to do nich ma większe zaufanie.

Ivy od najmłodszych lat uczyła się grać na fortepianie. Bardzo lubi twórczość Chopina oraz Beethovena. Bardzo lubi Mendelsohna, ujdzie nawet i Mozart. Jednak skrzywi się, gdy usłyszy coś o Bachu – bardzo nie lubi tego barokowego kompozytora, chociaż docenia fakt, że był geniuszem. Potem, gdy miała dziewięć lat, jej nauczyciel zauważył, że Ivy też ma ładny głos i polecił go kształcić, ale w późniejszym wieku. Dziewczyna jest bardzo dumna ze swoich umiejętności, szczególnie, że utalentowana muzycznie jest tylko ona.

Jest jeszcze jedna mała rzecz, o której wiedzieć powinieneś, drogi przechodniu. Nie kieruj się pozorami i nie myśl, że dziewczyna, chociaż zagubiona, jest głupia. Nie próbuj jej nawet oszukać. Dlaczego? Ivy zafascynowana jest psychologią i studiuje mowę ciała poprzez obserwacje na hogwarckich korytarzach. Jest w tym całkiem dobra, ale wciąż się uczy. To tylko drobne ostrzeżenie.

Personalities | Connections | Trivia

Mamy postać Ivy. Mam nadzieję, że nie wyszła mi jak Mary Sue (zawsze się o to boję :<), ale opierałam ją na swojej osobowości, więc wyjść tak nie powinno. Do wątków zawsze chętna, zwarta i gotowa, mogę nawet zaczynać, tylko błagam, pokażcie chociaż troszkę, że Wam zależy i nie zwalajcie wszystkiego na mnie. Wszystkie rzeczy takie jak różdżka, bogin, patronus i tym podobne pojawią się za chwilę w pierwszej od lewej strony zakładce. Dobra, koniec tej litanii. Zapraszam do wątków!
[1] Cytat z tytułu jest wzięty z piosenki Gram o wszystko Ewy Bem.
[2] Pierwszy cytat to fragment wiersza znalezionego w Internecie.
[3] Drugi tekst to fragment piosenki Starlight Slasha i Mylesa Kennedy'ego.
[4] Trzeci tekst to fragment piosenki Lullaby for princess.
[5] Buźki użyczyła Sara Mills.