O tym, czym naprawdę jest wolność, wiedzą niestety tylko ci, co ją stracili.

muzyka

Edgar Cuthbert Barrett

Siódmy grudnia | Canterbury, Kent | Czystej krwi

Ravenclaw, VII klasa | Nietoperz | Ciotka

Drewno wiśniowe, 9 i pół cala, sztywna, rdzeń z włosa testrala

O czym nie da się mówić, to się musi przemilczeć. 

_______________________________

        Przywdziać maskę i wmówić, że to prawdziwy ty to kaszka z mleczkiem. Ludzie są prości, wystarczy ładnie coś opakować i podać w odpowiedni sposób, a łykną to jak ryba haczyk. Gorzej, jeśli szczerość wygląda na fałsz, jakbyś był niedopracowany w którejś części, tracisz orientację we własnym ciele i gubisz wśród odczuć, bo jak to tak, niby wiesz, kim jesteś, ale za szczerość dostajesz tylko kopniaki. Prawie jak dobre uczynki odpłacane złem, choć gorzej, bo myśleć jest trudniej niż robić. To straszne, jak wiele osób o tym zapomina i fizyczność traktuje nadrzędnie nad umysłem, tracąc go ostatecznie.

       Wychowywała go ciotka, arystokratka z krwi i kości, dosłownie, bo chuda i wysoka była to kobieta. Tak samo zeschnięta z zewnątrz, jak i wewnątrz, a ciężki materiał ozdobnej szaty do dziś jest najstraszniejszym dźwiękiem, który nawiedza w snach i pustym pokoju. Spis zasad, które respektowało się w jej ponurym manor przewyższał bezwzględnością kodeks Hammurabiego, w obliczu którego 'ząb za ząb' jest czymś śmiesznym, błahostką przyprawiającą chuderlawego chłopca o błysk nadziei w smutnych oczach. Łatwo można sobie wyobrazić, że była to panna (dziwnym trafem nikt jej nie chciał) sroga, nietolerująca sprzeciwu i niezdolna do najmniejszego okazania dziecku, że wcale nie jest zabawką, którą można nakręcić wedle własnego życzenia i patrzeć, jak na rozkaz mrugnie czy pomacha dłonią. Inna sprawa, że osiągnęła cel i z nieśmiałego chłopca z czającym się lękliwie uśmiechem zrobiła wiecznie zamyślonego i tajemniczego mężczyznę, którego nie potrafił rozszyfrować nikt, każdego dnia widząc to samo, słysząc to samo i odczuwając to samo. Zarzuty, że powłoka wyszła doskonale i bardzo przekonująco z roku na rok są coraz bardziej uciążliwe i niezrozumiałe, bo jakkolwiek ciotka nie należała do najbardziej wylewnych i litościwych, tak wpoiła mu do głowy, że kłamać może tylko dla ratowania własnej skóry, innymi zaś nie należy w ogóle się przejmować, zarówno w kwestii tego, co myślą o nim, jak i w każdej pozostałej. Ot, niech będą tylko wypełnieniem pustki wokół i dają złudne wrażenie, że nie jesteś sam.

       Szyki pomieszała jej rosła sowa, która pewnego dnia wylądowała na kuchennym stole, choć z początku ciotka zakładała, że Hogwart tylko wzmocni jej nauki. Cóż, przez odległość jaka dzieliła Canterbury i Hogwart Edgar nie mógł być już tak kontrolowany i posmakował wolności, a ta spodobała mu się tak bardzo, że zaczął czerpać pełnymi garściami. Miał jednak na tyle oleju w głowie, żeby nie prowokować ciotki, wciąż jej się obawiał i nie chciał dopuścić do tego, aby podczas świąt czy wakacji skłaniać ją do wyperswadowania mu samodzielnego myślenia

      Wyrósł na cynika, który równie dobrze skrywa swoje uczucia, co odczytuje cudze. Nie jest wprawdzie mistrzem, ale przez lata milczenia nauczył się bacznie obserwować i od czasu do czasu uśmiechać z politowaniem, gdy ktoś wykłada siebie jak na tacy. Z drugiej strony, pierwsze wrażenie w przypadku Barretta nie jest mylne - to ten typ człowieka, który nie wykrzykuje swoich racji, a jedynie ich pilnuje jakby bojąc się, że ktoś podbiegnie, zabierze i podpisze się pod nimi. Zupełnie bezkonfliktowy, sumiennie kumulujący całą gorycz w sobie, od czasu do czasu dający cząstce złości przemknąć cieniem po twarzy. Oprócz tego ma wszystko, czego Rowena mogła spodziewać się po swoich podopiecznych - inteligencję, bystrość i spryt, który skłonił Tiarę do sekundy wahanie, czy lepiej nie będzie chłopakowi w Slytherinie.

      Chociaż pełen tajemnic, nie jest oszałamiającym młodzieńcem mogącym przebierać w kandydatkach na żonę - szczupły, niewysoki, jakby skurczony w sobie, a łagodne rysy nadają mu zbyt dziecięcego wyglądu. Oprócz tego długa blizna ciągnąca się od prawej łopatki do lędźwi, przy której znów wspominamy sławetny kodeks.

_______________________________

Witamy się z Edgarem i zapraszamy do wątków, bo chłopię nie jest takim ponurakiem, na jakiego wygląda.
Na zdjęciu Valter Torsleff, w tytule Daniel Defoe, a niżej w karcie - Ludwig Wittgenstein